To tyle, jeżeli chodzi o teorię…

W praktyce nawet nie chciało mi się wstać z łóżka, bo byłem niemalże pewny, że to tylko znowu jakiś idiota podpisał zgodę na uczczenie w ten sposób jakiegoś święta, czy rocznicy. Nasuwa się tylko jedno pytanie – co by było, gdyby któregoś dnia rzeczywiście nastąpiło realne zagrożenie z powietrza (czy jakiekolwiek inne)? Powiedzmy sobie szczerze – czy ktokolwiek z Was, słysząc co kilka miesięcy te alarmy, pomyślałby w ogóle o powiadamianiu sąsiadów, pakowaniu się i szukaniu schronu?

Używanie systemów alarmowych do czczenia najróżniejszych świąt, rocznic i innych uroczystości jest największą głupotą, na jaką mogli wpaść ludzie tym systemem alarmowym zarządzający :/ Póki co Polska nie jest raczej zagrożona żadnymi atakami (a przynajmniej my, cywile, o tym nie wiemy), ale pomyślcie tylko co by się stało, gdybyśmy jednak zostali zaatakowani… W kierunku Polski mogłaby lecieć jakaś rakieta, lub szwadron myśliwców, a Polacy w tym samym czasie wyciągaliby z szafek szampana – bo przecież skoro wyją syreny, to jest jakaś rocznica do uczczenia.

Serio – w głowie mi się nie mieści, jak mogło do tego dojść… Pokusiłbym się nawet o nazwanie tego zamachem na Polskę – bo przez to głupie przyzwyczajanie Polaków do dźwięku syren może kiedyś naprawdę doprowadzić do śmierci wielu osób…

Dzisiaj pokażę Wam malutką ładowarkę akumulatorową SANYO Eneloop Mobile Booster KBC-L2S o pojemności 5000mAh.

Powerbank SANYO Eneloop kupiłem miesiąc temu za 142zł, co wydaje mi się być w miarę rozsądną cenę za 5000mAh, które spokojnie mieści się w dłoni :)

Na górze urządzenia umieszczono przycisk włączający zasilanie na wyjściu, oraz diodę sygnalizującą stan naładowania (dioda jest schowana między przyciskiem, a napisem SANYO i widać ją dopiero, jak się zaświeci).

Cały powerbank ma wymiary 62x70x22mm i waży w sumie 130g.

Z tyłu zostały umieszczone dwa gniazda służące do ładowania powerbanku. Ładować go można albo za pomocą dołączonej ładowarki sieciowej (czas ładowania: 7h), lub z portu USB komputera (czas ładowania: 14h).

Na przedniej ściance zostały umieszczone dwa porty USB, za pomocą których możemy ładować (zasilać) dowolne urządzenie, np. smartfona, lampkę, itp.

Producent podaje w instrukcji, że korzystając z jednego gniazda (tzn zasilając jedno urządzenie) akumulator powinien wytrzymać 4h. Trochę się to gryzie z moimi obliczeniami, bo skoro z jednego portu USB można pociągnąć maksymalny prąd 500mA, to przy wbudowanym akumulatorze 5000mAh przy pełnym obciążeniu jednego portu powinniśmy móc się cieszyć zasilaniem przez 10h. Ja rozumiem, że elektronika w tym powerbanku też w jakimś stopniu obciąża akumulator, ale żeby zaraz z 10h zejść do 4h (przy pełnym wykorzystaniu obu gniazd do 2h!)?

W praktyce na szczęście wygląda to nieco lepiej :) Podłączyłem do tego akumulatorka naładowany do pełna telefon, w którym uruchomiłem mój standardowy „zestaw” wycieczkowy, czyli zapisywanie śladu GPS, muzykę grającą w tle i podświetlenie ustawione na full.

W takim stanie telefon dostawał zasilanie przez 13,5h! Dopiero po tym czasie przestał się ładować i miał jeszcze do dyspozycji cały swój akumulatorek.

W czasie testu telefon ciągnął prąd o wartości ~360mAh, więc z szybkiego liczenia wychodzi mi czarno na na białym, że energii powinno starczyć na niecałe 14h. Te teoretyczne wyliczenia pokrywają się niemal idealnie z czasem uzyskanym w czasie eksperymentu. W takim razie nasuwa się pytanie, skąd producent wytrzasnął informację o tych 4h?

Żeby rozwiać wszelkie wątpliwości przeprowadziłem dzisiaj jeszcze jeden eksperyment. Tym razem obciążyłem telefon do granic możliwości, dzięki czemu pobierał z USB maksymalny prąd 500mA. Pod takim obciążeniem powerbank SANYO wytrzymał niecałe 5h. To już jest zdecydowanie gorszy wynik, bardzo zbliżony do tych nieszczęsnych 4h deklarowanych przez producenta.

Wniosek nasuwa się tylko jeden – akumulatorek SANYO Eneloop zdecydowanie lepiej radzi sobie z małymi obciążeniami. Przy większych prądach (0,5A) możemy zapomnieć o tych 5000mAh, którymi chwali się producent.

Tak się zastanawiam, czy ten znajdujący się w instrukcji zapis o 4 godzinach pracy przy obciążeniu 500mA nie podpada pod jakiś paragraf chroniący prawa klienta. Co prawda w instrukcji zapis ten jest powtórzony w 23 językach…

…ale już na samym opakowaniu nie ma o tym ani słowa. Samo opakowanie jest zgrzane, więc przed zakupem nie ma żadnej możliwości dotarcia do informacji, że te 5000mAh jest tylko chwytem marketingowym i przy zasilaniu takich urządzeń, jak smartfony i tablety, efektywność jest dużo niższa.

Jeżeli jednak ktoś z Was zdecydowałby się na zakup, muszę wspomnieć o jeszcze jednej wadzie tego urządzenia. No – może nie tyle wadzie, co nieprzemyślanej zalecie :) SANYO Eneloop Mobile Booster ma automatyczny wyłącznik, który przełącza urządzenie w stan czuwania, gdy nic nie jest do niego podłączone. Na pewno przyczynia się to w znaczącym stopniu do zminimalizowania poboru energii w stanie spoczynku. Niestety trochę to przeszkadza przy ładowaniu telefonu. Gdy akumulatorek w telefonie naładuje się do pełna, ładowarka jest automatycznie odcinana. Znika pobór prądu i po kilku sekundach SANYO się wyłącza. Po paru minutach pracy akumulatorek w telefonie znowu chciałby się nieco podładować, a tu dupa – powerbank jest wyłączony i trzeba znowu przytrzymać przycisk na obudowie, żeby go włączyć.

Ja tego problemu nie odczuwam, bo i tak cały czas mam zapalone lampki w rowerze, które razem z telefonem są zasilane z tego powerbanku. Jednak przy zasilaniu samego telefonu może to być dosyć uciążliwe…

No nic – wystawiam ten powerbank na Allegro i biorę się za projektowanie trzeciej generacji akumulatorowej ładowarki rowerowej opartej na akumulatorze żelowym :) Najprawdopodobniej będzie ona oparta na przetwornicy odzyskanej z ładowarki samochodowej USB :) Jeżeli nie chcesz przegapić tego postu, zasubskrybuj kanał RSS tego bloga, lub zostań fanem Rowerowego Więcka na Facebooku :)

A wracając do opisywanego w tym poście powerbanku. Urządzenie jest malutkie, wykonane solidnie i estetycznie zarazem, wygodne w użyciu i niezwykle praktyczne. Gdyby tylko efektywność pracy była większa… Jak myślisz – SANYO Eneloop Mobile Booster wart jest tych 142zł?

Na dzisiaj mam w zasadzie tylko jedną, ale BARDZO WAŻNĄ informację. Otóż blog został przeniesiony na adres http://blog.więcek.pl :) Zmienił się też adres kanału RSS, dlatego prosiłbym o jego zaktualizowanie do postaci http://feeds.feedburner.com/wiecek :)

Stary adres (wiecek.biz) możecie już usunąć ze swoich czytników, zakładek, itp.

Przy okazji chciałbym wszystkich serdecznie zaprosić na mojego drugiego bloga poświęconego majsterkowaniu :) Znajdziecie go pod adresem http://myDIY.pl.

Pozdrawiam serdecznie!

Jakość wykonania

Co tu dużo mówić – cały telefon jest wykonany wzorowo. Pisałem już z resztą o tym w poprzednim poście. Naprawdę nie ma się do czego przyczepić. Całość jest idealnie spasowana i nic nawet nie próbuje skrzypieć ani trzeszczeń. Telefon, dzięki tylnej klapce pokrytej czymś przypominającym gumę, leży bardzo pewnie w dłoni i jednocześnie się nie rysuje nie zbiera odcisków paluchów.

Przy projektowaniu obudowy popełniono moim zdaniem tylko jeden błąd. Obiektyw aparatu jest chroniony szybką, ale już w miejscu lampy błyskowej jest dziura. Dziura, przez którą do środka obudowy dostaje się kurz, pyłki i inne drobne zanieczyszczenia.

Z telefonem raczej nic złego się od tego nie stanie, ale raz na jakiś czas trzeba ściągnąć tylną klapkę i przedmuchać obiektyw aparatu.

Wyświetlacz

Na uwagę na pewno zasługuje bardzo dobry wyświetlacz, który podobno można porównać do wyświetlaczy Retina Display, które są montowane w iPhone 4. Zanim pozbyłem się swojego Desire HD, nagrałem dla Was małe porównanie zwykłego wyświetlacza LCD do wyświetlacza H-IPS zastosowanego w Swift 2X:

Przeglądając fora internetowe spotykam się z opiniami, że ten 4″ wyświetlacz jest stanowczo za duży, lub stanowczo za mały. Cóż – wszystko jest kwestią gustu :) Miałem już w życiu smartfony z wyświetlaczami 2,8″, 3,7″, 4″, 4,3″ i tablet 7″. Na każdym z nich pracowało mi się dobrze, chociaż jestem jednak zwolennikiem tych większych wyświetlaczy. W czasie jazdy na rowerze ma to spore znaczenie, dlatego dla mnie ten wyświetlacz jest akurat. Jest to dobry kompromis pomiędzy dobrą widocznością, a mobilnością (chociaż na gabaryty Desire HD z 4,3″ wyświetlaczem też nie narzekałem).

Na uwagę zasługuje też 10-punktowy Multi-Touch. Tutaj troszeczkę się zastanawiam, czy ten 10-punktowy dotyk nie jest czystym zabiegiem marketingowym. Tzn oczywiście te 10 punktów jak najbardziej działa. Problem jest jednak w tym, że naprawdę trzeba się nagimnastykować, żeby zmieścić na tym wyświetlaczu aż dziesięć palców jednocześnie :)

Swoją drogą naprawdę się dziwie marketingowcom LG, że tak słabo promują ten wyświetlacz. Zaraz po dwurdzeniowym procesorze, jest on jedną z większych zalet tego telefonu i przy okazji jest jednym z najlepszych wyświetlaczy dostępnych na rynku.

Głośnik

Głośniczek wciśnięty w 2X nie jest zły, ale też nie powala na kolana. Na pewno jest gorszy od głośników stereo z Samsunga Galaxy Tab, ale w porównaniu do Desire HD (i Desire) jest o niebo lepiej. Z resztą z porównywania głośniczków też przygotowałem dla Was krótki materiał wideo:

Jak sami słyszeliście, głośnik w 2X nie dość, że jest dużo głośniejszy od tego z Desire HD, to jeszcze odtwarza dużo więcej niższych tonów i aż tak bardzo nie skrzeczy. Jest dobrze!

Aparat

Niestety aparat jest najsłabszą częścią tego telefonu. Doskonale zdaję sobie sprawę z tego, że telefony nigdy nie zastąpią aparatów cyfrowych, ale ten aparat zamontowany w 2X jest moim zdaniem poniżej progu tolerancji. Porównajcie sobie te zdjęcia zrobione Desire HD i Swift 2X:

Różnica jest spora, prawda?

Na szczęście nieco lepiej wyglądają filmy kręcone 2X. Nie jest to może jakaś super dobra jakość, ale da się je oglądać. Poniżej przedstawiam krótki film nakręcony w czasie spaceru po zielonogórskim deptaku:

Dla zainteresowanych nagrałem też dwa identyczne filmy za pomocą Swift 2X i Desire HD:

• LG Swift 2X: http://www.youtube.com/watch?v=CFMQEzrn5po
• HTC Desire HD: http://www.youtube.com/watch?v=OuPv1TFQ7D0

Chyba jedyną przewagą aparatu w 2X jest szybsza i bardziej płynna reakcja na szybką zmianę oświetlenia sceny. Niestety wszystko wskazuje na to, że jest to jedyna zaleta tego aparatu. Jak dla mnie, nie nadaje się on do używania i nawet jak pojawia się okazja do zrobienia fajnej fotki, nie chce mi się nawet sięgać po 2X do kieszeni, bo wiem, że zdjęcie i tak wyjdzie kiepskie…

Bateria

Powiem Wam szczerze, że nigdy nie miałem większego problemu z tym, żeby smartfon wytrzymał mi cały dzień. Co prawda prawie w ogóle nie dzwonię, ale za to dosyć intensywnie korzystam z internetu i nigdy się nie bawię w wyłączanie 3G, WiFi, GPS, czy przyciemnianie wyświetlacza. I również Swift 2X przy takim użytkowaniu spokojnie wytrzymywał mi całą dobę.

Przy pełnym obciążeniu (odpalony GPS z rejestracją śladu, podświetlenie na full i muzyka w tle) bateria pozwoliła mi na ~4 godziny i 20 minut pracy:

W stanie spoczynku procesor NVidia Tegra 2 bardzo dobrze zarządza energią i przez całą noc nie uciekł mi ani jeden procent baterii (przypominam, że synchronizację przez 3G cały czas mam włączoną!). Jest dobrze! :)

System

W smartfonie standardowo był wgrany Android 2.2.2. Trochę szkoda, bo dopiero Android 2.3 pozwoli wykorzystać w pełni możliwości dwurdzeniowego procesora. Na aktualizację przyjdzie mi jednak poczekać jeszcze miesiąc…

LG w swojej zabawce troszeczkę dopieściło domyślny wygląd Androida. Zmiany są dosłownie kosmetyczne, ale dodają smartfonowi sporo uroku :)

Zdecydowanie dobrym posunięciem LG było też wbudowanie w system narzędzia pozwalającego robić printscreeny. Wystarczy jednocześnie wcisnąć przycisk Power + Home i już mamy zapisany na karcie zrzut ekranu :) Szkoda, że inni producenci o tym nie pomyśleli…

Ostatnią ciekawostką zaszytą w Androidzie przygotowanym przez LG są gesty. Początkowo było mi ciężko umieszczać moimi wielkimi paluchami kursor w odpowiednim miejscu w tekście (żeby np. poprawić literówkę). Dzięki gestom LG wystarczy puknąć telefon z prawej strony, żeby przesunąć kursor w lewo. Podobnie można sterować odtwarzaczem muzyki, puszczając podwójnym puknięciem kolejny, lub poprzedni utwór. Czad! :D

Przeglądarka WWW

Przeglądarka, jak to przeglądarka. Na pierwszy rzut oka nie różni się kompletnie niczym od innych przeglądarek znajdujących się domyślnie w Androidach. No – jedyną rzucającą się w oczy różnicą jest wprost oszałamiająca szybkość odtwarzania animacji (i filmów) flash osadzonych na stronach WWW. Tutaj znowu dwurdzeniowa Tegra spisuje się na medal :)

Niestety po kilku dniach używania znalazłem jeszcze jedną różnicę, która mnie bardzo zirytowała. W zakładkach mamy zapisane linki do Naszej-Klasy, Onetu, Allegro i kilku innych serwisów. Co w tym złego? Ano to, że tych zakładek nie da się usunąć! Czy ktoś tam naprawdę myślał, że jak nie będę mógł usunąć tych zakładek, to zacznę korzystać z tych serwisów?

Niemniej, dzięki tym zakładkom zainstalowałem Operę Mobile, do której miałem mały uraz po tym, jak topornie potrafiła działać na moim Desire HD. Na szczęście na 2X śmiga jak głupia i korzystanie z niej stało się przyjemnością :)

HDMI

Swift 2X jako jedyny smartfon na rynku pozwala na pełen mirroring przez HDMI, dzięki czemu po podpięciu telefonu do telewizora (lub innego odbiornika) możemy wszystko widzieć jednocześnie na wyświetlaczu, jak i w telewizorze.

I tutaj chciałbym Wam pokazać kolejny filmik prezentujący to dobrodziejstwo w akcji:

Podsumowanie

Co tu dożo mówić – LG Swift 2X jest na pewno wart swojej ceny. Brakuje mi jedynie lepszego aparatu, ale na dzień dzisiejszy nie planuję wymieniać 2X na żadnego innego smartfona. Poza tym nieszczęsnym aparatem jest on dla mnie naprawdę telefonem idealnym i świetnie spisuje się w czasie rowerowych wycieczek.

Na koniec pokażę Wam jeszcze jeden, nagrany dzisiaj filmik prezentujący LG Swift 2X w akcji (film nagrany w FullHD, więc zalecam oglądanie na pełnym ekranie):

Uprzedzając wszystkie uwagi – tak, wiem, że syczę przez szparę między jedynkami ;) I wiem też, że nadużywam słowa „dobra” ;) Trudno – mogę jedynie powiedzieć to samo, co w przypadku smartfona LG Swift 2X – ideałów nie ma! :D

Jeżeli macie jeszcze jakiekolwiek pytania, walcie śmiało :) Na wszystkie na pewno odpowiem. A tymczasem zapinam 2X na kierownicy i idę pojeździć na rowerze :D

A po obejrzeniu infografiki zapraszam na mojego nowego bloga dla majsterkowiczów :)

Miałem dwa wyjścia – przykręcić tą bagażnikową lampkę na kuferku, lub zrobić nowe oświetlenie samemu. Jako, że tamta lampka była raczej kiepskiej jakości, wybór padł na opcję drugą.

Całość kosztowała mnie dosłownie kilka złotych i godzinkę pracy. A efekt jest naprawdę powalający! W kuferku zamontowałem w sumie 4 czerwone diody LED 10mm – dwie matowe (zewnętrzne) i dwie super-jasne (wewnętrzne). Dlaczego akurat tak? Te super-jasne diody są diodami typowo kierunkowymi i doskonale widać je z bardzo daleka. Ich wadą jest to, że są słabo widoczne z boku, ponieważ mają mały kąt świecenia. Dlatego dałem też dwie matowe diody, których światło jest rozproszone dookoła, dzięki czemu spokojnie dostrzeże mnie kierowca jadący np. prawym pasem :)

Całość prezentuje się wyśmienicie. Tylko muszę jeszcze uszczelnić wszystko silikonem, bo wyszły mi gdzieniegdzie odrobinkę za duże otwory na oprawki do diod i widać prześwity :) Ale grunt, że wszystko działa!

Do bagażnika miałem już pociągnięte zasilanie z akumulatora, tak więc problem zasilania miałem z głowy. Wystarczyło podłączyć diody przez rezystory i cieszyć się z oświetlenia :) W sumie do złożenia tego oświetlenia potrzebowałem:

• 2 matowe diory LED 10mm (40gr/szt)
• 2 super-jasne diody LED 10mm (85gr/szt)
• 4 rezystory (3gr/szt)
• 4 oprawki LED 10mm (70gr/szt)

Jak łatwo policzyć, całość kosztowała mnie ~5,40zł :) Tylko jeszcze w środku muszę to jakoś ładniej wykończyć, bo ta szara taśma to taka prowizorka ;) W ogóle muszę cały kuferek wyłożyć czymś miękkim, bo wszystko strasznie się w nim telepie ;p Tak myślę, że wystarczyłoby wyklejenie go zwykłym dżinsowym materiałem. Nie zabierze mi prawie w ogóle miejsca w środku, a stłumi te wszystkie odgłosy powstałe od uderzania o plastik.

Na koniec jeszcze mam dla Was małą prezentację wideo tej „lampki”:

I niech mi ktoś jeszcze spróbuje powiedzieć po obejrzeniu filmiku znajdującego się w dalszej części postu, że rower ma same wady ;)

Podobało się? No to klikaj „Lubię to” i przekazuj dalej :)

Początkowo starałem się układać wszystkie seriale wg ich „fajności”, ale z czasem doszedłem do wniosku, że w niektórych przypadkach strasznie ciężko jest podjąć decyzję, na którym miejscu dana pozycja powinna się znaleźć, dlatego postanowiłem nieco przebudować całą swoją listę i podzielić ją na kilka kategorii :)

Nie chciało mi się tylko bawić w tworzenie wymyślnych opisów, dlatego też wrzuciłem tylko graficzne zajawki, które są jednocześnie linkami do opisów seriali na filmweb.pl.

Oczywiście lista nie jest, i pewnie nigdy nie będzie kompletna :) Na dysku mam ~80GB seriali, których jeszcze nie obejrzałem, więc jest spora szansa, że w najbliższym czasie ten spis zostanie wzbogacony o jeszcze kilka pozycji.

A może Ty chciałbyś mi polecić jakiś serial? Za wszystkie propozycje będę wdzięczny! :)

Najlepsze z najlepszych. Z chęcią obejrzałbym jeszcze raz!

Filmy z tej listy są dla mnie po prostu kultowe. Oglądam je tylko wtedy, gdy moja piękna gdzieś wychodzi i mam pewność, że nikt mi nie będzie przeszkadzać :)

Fajne i wciągające

Są to seriale, które oglądam z przyjemnością i zawsze niecierpliwie wyczekuję kolejnego odcinka. Mają w sobie to coś, to wyróżnia je od zwykłych tasiemców.

Obejrzałem, ale szału nie ma…

Przeciętne seriale, które nie porywają ani fabułą, ani akcją. Filmy z tej listy puszczam sobie najczęściej w czasie pracy, żeby coś tam sobie w tle gadało ;)

Tak zwane zapychacze. Oglądam z nudów…

Typowe zapychacze, które ogląda się z braku laku. Podobnie, jak filmy z poprzedniej listy, te także oglądam głównie w czasie programowania.

Mam nadzieję, że znajdziesz na tej liście coś dla siebie :) Pamiętaj też, że będę wdzięczny za wszystkie propozycje nowych seriali, których nie ma jeszcze na tej liście, a są warte obejrzenia :)

Komentarze do tego postu wyłączam. Jak coś, to piszcie na drugim blogu :)

Nokia wcisnęła do tego maleństwa dosłownie wszystko, co może się przydać w czasie rowerowych wycieczek. Zanim jednak zacznę wywód, co E7 potrafi, powiem Wam, że potrafi robić to wszystko przez 4 dni (co wypada dosyć ładnie przy czasie czterech godzin, który osiągnąłem w swoim obecnym smartfonie;). Tak! Cztery dni intensywnego używania!

Ale dobra – przejdźmy do konkretów…

Nokia E7 ma wbudowany odbiornik GPS, co już na starcie czyni z niej dobrego towarzysza rowerowych wycieczek. Jak dodać do tego odbiornika nawigację z darmowymi mapami Ovi Maps, robi się jeszcze ciekawiej :)

Jak to w Nokiach bywa, również w E7 znalazł się naprawdę dobry aparat 8 Mpix, który pozwoli nam uwiecznić nasze rowerowe wojaże. Nie zabrakło też oczywiście odbiornika FM, który może nam umilić długą drogę. Natomiast po zakończonej wycieczce można sobie podpiąć telefon do telewizora przez wbudowane złącze HDMI i pokazać rodzinie zdjęcia i filmy nakręcone w czasie wycieczki.

Czy można chcieć więcej? Jasne, że można! I E7 daje więcej! W moim przypadku smartfon to nie tylko licznik rowerowy. Większość interesów załatwiam w tej chwili przez internet, dlatego wygodny dostęp do poczty jest dla mnie dosyć istotną sprawą. Nokia E7 Communicator jest reklamowana jako telefon stworzony zarówno do rozrywki, jak i dla biznesu. Nie mogło więc w niej zabraknąć szybkiego i wygodnego dostępu do poczty elektronicznej, a także takich narzędzi, jak chociażby Quickoffice, który pozwala na podgląd i edycję dokumentów Microsoft Office. Samo pisanie nawet długich tekstów jest wyjątkowo przyjemne dzięki wbudowanej pełnej klawiaturze QWERTY :)

Czy można chcieć więcej? Jasne! I my chcemy więcej! :D

Obudowa Nokii E7 Communicator w wersji niebieskiej została wykonana w całości z aluminium, a 4″ ekran AMOLED wykonany w technologii Clear Black został pokryty ochronną warstwą Gorilla Glass, która uchroni go przed wszelkimi zarysowaniami.

Również fani gier nie powinni być zawiedzeni, bowiem Nokia udostępniła za darmo 20 super gier o łącznej wartości 177zł!

Na koniec pokażę Wam jeszcze jeden film pokazujący to niebieskie cacuszko w pełnej okazałości:

Więcej informacji na temat produktów Nokii możecie znaleźć na oficjalnych profilach na Facebooku, Twitterze i YouTube.

I jak się Wam podoba ta Nokia E7 Communicator w wersji Blue?

//